To było tak, jakby sam czas stanōł nad Ślōnskiem…
Był 9 kwietnia 1241 roku Na polach pod Legnicom zbiyro się wojsko – niy ino nasze ślōnskie rycerstwo, ale tyż bratki z Polski, a do tego zakony: Templariusze i Joannici. To niy była byle jaka zbieranina – to była nadzieja chrześcijańskigo świata na zatrzimanie naporu ze wschodu.
Na przodzie stoi ôn – Henryk II Pobożny. Syn wielkigo Henryka I Brodatego. Chop, co mioł wizja – niy ino Ślōnska, ale i całego królestwa. Godało sie, że jakby los mu sprzyjoł, to by móg być krōlym , a może i kimś jeszcze wiyncyj…
Ale prziszło coś, czego nikt niy rozumioł – Tatarzy. Jak burza, jak kara bosko, jak cień bez oblicz. Szybcy, chytrzy, niyuchwytni.
Bitwa pod Legnicom… to niy była zwykło bitwa. To była próba.
Na poczōntku zdowało sie, że my ich trzymiymy. Rycerstwo szturmowało, kopie sie łōmiyły, miecze błyszczały. Ale Tatarzy mieli swōje sztuczki – cofali sie, udowali strach… a potym ôtoczyli. Dym, krzyk, chaos. Niy szło rozpoznać swojigo ôd wroga.
I w tym wszystkim padŏ ôn – Henryk. Do końca stoł. Do końca walczył. Do końca był ksiynciym.
Godajōm, że jak go znaleźli, to ino po szóstym palcu u nogi poznali… Taki był los.
Ale posłuchoj…
To niy je tak, że my przegrali.
My ich zatrzimali.
Tatarzy niy poszli dalij na zachōd tak, jak mogli. Niy rozloli się po całej Europie. Tu, na ślōnskij ziymi, dostali sygnał: „Dalij niy bydzie łatwo”. I choć Legnica była krwawo, to był mur.
My byli tym murem.
Ale… za jakŏ cena?
Stracili my synka.
Synka Ślōnska. Tego, co mioł prowadzić. Co mioł łonczyć. Co mioł zrobić ze Ślōnska serce wielkigo państwa. Może królestwa. Może czegoś, co by przetrwało wieki bez podziałōw, bez rozdarcia miyndzy wschōdym a zachodym 
Bez niego… Ślōnsk potyn poszoł inkszō drogōm. Rozdarty, dzielōny, raz bliżyj Polski, raz bliżyj Czech, potym Niemiec… A dusza? Dusza została swojo – ale bez jednego głosu, co by to wszystko spiył.
To była klynska…
…ale i zwyciynstwo.
Bo czasym, jak w życiu, niy wygrywŏ ten, co stoi na polu, ino ten, co za trzimŏ ł XV coś gorszego.
A my wtedy – pod Legnicōm – zatrzimali burza.
I do dzisioj ta ziymia pamiynto.
Bo tam, kaj poległ Henryk II Pobożny, niy ma ino śmierci.
Tam je godność.
I pamięć, że Ślōnsk umioł stanōńć… nawet jak mioł za to zapłacić sercym.