Tichauer postrzōd mgły
Tichauer postrzōd mgły.
Cichōm nocōm wiatr kolyboł
Stary browar postrzōd mgły,
Ksiynżyc cegły w biyl sztrajchowoł,
A pod dachym szkamroł ciyń.
Wlŏz żech cicho do słodowni,
Kaj żelazny stoji las,
Miyndzy sztangi, a kolōny,
co ich niy zrachowoł czas.
Kożdy filŏr stoł jak wachtyrz,
Kożdy ciepoł włŏsny mrok,
Kożdy zdŏwoł sie pamiyntać
Kajś stracōny dŏwnij krok.
Niy pachniało tam już słodym,
Ani chmielym dŏwnych dni,
Ino kamyń dychoł chłodym,
Jak w grobowcu postrzōd mgły.
Corŏz dalij szoł żech dalij
strzodkym sztang w tyn srogi ciyń,
Choć znołch halã ta blank dobrze,
To niy poznŏwołech jyj.
Bo żelazny las sie mnożōł,
Rōs przedy mnōm, cis mie rajn ,
Choby noc go durch tworziła,
Choby żōł pod skōrōm ścian.
Ôrŏz ujzdrzołch blade gowy,
Gzuł tyn niymy ,biŏły rōnt ,
I niy tykoł szłapōm zŏla,
Niy ôstawioł żŏdnych drōg.
Twŏrze miały bez wejzdrzyniŏ,
Usta niyme choby grōb,
Ino słyszołch postrzōd ciynia
„my sōm duchy ludźi stōnd ”.
Tedy ściana przi pōłnocnyj
Nawie dyrgła w zwōnu klang ,
I ujzdrzołech dźwiyrze srogie,
Choć niy było ich za dnia.
Czŏrne, ciynżke, bez ôkuciŏ,
Bez zŏwiasōw, żŏdnych rōnk,
Choby rosły z muru ôrŏz,
Jak wyrŏstŏ z ziymie strōm .
A zza dźwiyrzi prziszło dychniyńcie,
Starsze niż Tichauer stoł,
Starsze niźli te sklepiynie ,
Starsze niźli ludzki żŏl.
I zrozumiołch w owyj chwili,
Kej zadrgała cołko noc,
Iże sztangi niy ze stali —
A z pamiyńci dŏwnych lŏt.
We postrzodku śpiōm ich miana,
co ich niy pamiyntŏ świat,
A noc budzi je ôd nowa,
Kej snad Tychōw spływŏ mgła.
Sławomir Fudala
Autor dwujęzyczny, piszący po polsku i śląsku. Tworzy wiersze, opowiadania i jednoaktówki. Tłumacz poezji na język śląski. Wielokrotnie nagradzany za fraszki i limeryki. Autor dwujęzycznego komiksu historycznego.
Skomentuj