Móm rod kie niewiasta 

Ewelina Szuścik

Móm rod kie niewiasta omdlywo w objyńciu
Kie bez gańby zwiso przez ramie w przegiyńciu,
Kie jeji oczy zachodzóm mgłóm, pusa cało blednie
I wargi sie jak kwiotki otwiyrajóm w połednie.

Móm rod, kie jóm rajsko nimoc oplecie
Kie wbijo pazury jak ta pszczoła w kwiecie
Kie wartkim ,a krótkim urywo oddechym
I oddowo sie cało z omdlałym uśmiechym

I móm rod tóm gańbe ,co niewieście zabranio
Prziznać sie ,że czuje wszechmoc pożóndanio.
Zwalczo jóm i czyrwióne lico rynkóm zasłanio
Kie szuko ust,a boji sie słów i dziwanio.

Móm rod to- i tóm chwile lubiym,kie kole mie
Wolno i zmynczóno leży nietómnie
A myśl moja uż ku nij leci skrzidlato
W nieskóńczóne odmynty rajskigo wszechświata.

Lubię, kiedy kobieta…

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Lubię, kiedy kobieta omdlewa w objęciu,
Kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu,
Gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała blednie,
I wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie.

Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi,
Gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi,
Gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem,
I oddaje się cała z mdlejącym uśmiechem.

I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabrania
Przyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądania
Zwalcza ją, a sycenie żądzy oszalenia
Gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia.

Lubię to — i tę chwilę lubię, gdy koło mnie
Wyczerpana, zmęczona leży nieprzytomnie,
A myśl moja już od niej wybiega skrzydlata
W nieskończone przestrzenie nieziemskiego świata.

Lubiã, kedy kobiyta…

Sławomir Fudala

Lubiã, kedy kobiyta zemdlywo w ôbjyńciu,
Kedy we laściwym wisi bez ramiã przegiynciu,
Kej jeji ôczy zachodzōm mgłōm, lica cołkiym blade sie stowajōm,
I wargi  wilgłe sie same otwiwyrajōm.

Lubiã, kedy jōm uciecha i pragliwość ôniymi,
Kej wbijo sie w bary palcami dyrgajōncymi,
Kej krōtkim, urywanym dychŏ dychym,
I ôddŏwŏ sie cołkŏ ze ômdlōnym uśmiychym. 

I lubiã ta gańba, kiero kobiycie zabrōnio
Prziznać, iże czuje uciecha, iże fest moc przōnio
Zwalczŏ jōm, a chce pragliwości pofyrtania,
Kej szukŏ kusōw, a lynko sie słōw i ôglōndania. 

Lubiã to — i tã chwilã lubiã, kej kole mie
Spotrzebowanŏ, zmachanŏ leży niyprzytomnie,
A myśl, co pomyśla już ôd nij wyfurgo krzidlatŏ
W niyskōńczōne przestrzyństwa kaś do inkszych światōw.