Jim Morrison – geburstagowy wspominek po ślōnsku ô krōlu Jaszczurze
Dzisiej Jim Morrison, poeta jak z blysku i grōmu, muzyk, co w swoim hyrtoniu mioł cołko burza, łobchodziłby swōj geburstag. I aż czowiekowi dyrgŏwki łażōm, bo taki duch niy trefio sie czynsto.
Jim to byłŏ dzikość z elegancjōm, mōndrość z pofyrtaniym, i tyn głos… głos, co brzmioł, choby noc sama chciała coś pedzieć, ale potrzebowała czowieka, coby jōj użyczył serca.
W The Doors bōł frontmanym, ale tak naprŏwdã bōł szamōn scyny – kludziōł ludzi jak ôkludzŏcz po zŏkōntkach jejich włŏsnych głowōw. Jednym słowym: chop, co przepoloł światy. Jak Jim śpiywoł, to niy śpiywoł „piosynki”. Ôn robiōł rytuał. Słowa mu leciały jak iskry: „People are strange”, „Light my fire”, „The End”, i te mōmynta, kaj czowiek czuł, iże muzyka to niy ino dźwiynk, ale dźwiyrze – a Jim wiedzioł, jak je ôtworzić.
Dzisiej, w jego geburstag, możno posiedzieć chwilka, puścić sobie The Doors na głośniku i pedzieć cicho: Jim, muzyk i poeta… dziynki, iże pokozuoł że wolność zaczyno sie w gowie. Niych mu tam grajōm dobre riffy, tam kaj terŏz przebywo.
Image by Vincenzo Caro from Pixabay
Krzysztof Herzog
Chlop kiery kocho Ślōnskŏ ziymia i historio tyj ziymi... I chciołby ô nij umieć opowiadać...
Skomentuj