Friedrich Nietzsche - Remus Remedium
"Rymus remedium"
ôd Friedricha Nietzszego
Ôd twojich ust,
Ta ślinionco się heksa, Czas,
Kropi poleku, godzina po godzinie.
prōżno cołko moja ôszkliwość ryczy:
"Przelinom, klōnstwo przepaści
wieczności!"
Świat — je zrobiony ze brōndze:
Branderujoncy byk — niy słyszy ryku.
Furgajoncymii sztyletami bōl szkryflo
w mojich kościach:
"Świat niy mo serco,
I gupie byłoby się szterowac za to!"
Wylej wszyske maku,
Wylej, fibera! Gift w mōj mōzg!
Za dugo probowoles moja rynka i brwi.
Co pytosz? Co? "Za co — prajza ?"
—Ha! Przeklynstwo ôd kurwy
I jeji obrzidzynie!
Niy! Nazot!
Na dworze je chlodno, słysza, tyż dyszcz –
Czy winno ci traktować barzij łagodnie?
Weź to! Ôto złoto: jak tyn czynść świyci! –
Nazywajōm cie "szczyńściym"?
Błogosławi ci, gorōnczka? –
Drzwi ôtworzōm sie!
Dyszcz kido sie na moje łōżko!
Wiater gaśi światło, – Niyszczyńście w hałdach!
Fto niy mioł stu rymōw terozki,
Wetujōm sie, wetujōm,
Kto by bōł na umrzici skozany..!
Krzysztof Herzog
Chlop kiery kocho Ślōnskŏ ziymia i historio tyj ziymi... I chciołby ô nij umieć opowiadać...
Skomentuj